Ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να πει πότε θα τελειώσω είμαι εγώ

.... Μετά το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία είναι πια ξεκάθαρο ότι τα φώτα φέτος θα είναι στραμμένα πάνω σας. Πώς νιώθετε γι' αυτό;

«Επειδή συμπεριφέρθηκα πολύ άσχημα για 15 ολόκληρα χρόνια στην αρχή της καριέρας μου, έβαλα τον εαυτό μου στο ράφι. Χρειάστηκα πολλά χρόνια ψυχοθεραπείας για να καταλάβω τους λόγους για τις αυτοκαταστροφικές μου τάσεις. Πίσω από όλα είναι τα συναισθήματα εγκατάλειψης και εξευτελισμού από την παιδική μου ηλικία -που τα έκρυβα πίσω από ένα πέπλο σκληρότητας και τρέλας. Αυτό μου ήταν πιο εύκολο από την ταπείνωση. Η "επιστροφή" μου είναι για μένα μια αργή και επώδυνη διαδικασία και δεν έχει να κάνει μόνο με τη δουλειά μου αλλά και με την εσωτερική μου αλλαγή».

Ο ρόλος σας στον «Παλαιστή» καθρεφτίζει την ίδια σας τη ζωή;

«Ναι, ο παλαιστής στέκεται εκεί, στο ριγκ, γερασμένος, έχοντας κάνει μαντάρα τη ζωή του κι όλοι θέλουν ήδη να τον θάψουν. Αλλά αυτός αναπνέει ακόμα. Βάλτε με στο φέρετρο όταν πεθάνω, όχι όσο ακόμα αναπνέω»

..............

Μιλήστε μου λίγο για την αγάπη... Τι αγαπάτε, τις σχέσεις σας.

«Εχω αγαπήσει λίγα πράγματα στη ζωή μου. Τη γιαγιά μου, τον αδελφό μου, την πρώην γυναίκα μου και πρόσφατα, πάλι, την υποκριτική. Είχα φτάσει στο σημείο που δεν ήξερα αν θα μπορούσα να ξαναπαίξω. Οχι γιατί έχασα την επιθυμία ή τον σεβασμό για τη δουλειά -αν και νόμιζα πως γι' αυτό επρόκειτο. Οχι. Ημουν διαλυμένος μέσα μου. Κοιτούσα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και έβλεπα έναν τύπο που θα μπορούσε να αντιδράσει αστραπιαία και βίαια γιατί δεν τον ένοιαζε τίποτα, γιατί δεν αναλάμβανε ευθύνη για τίποτα, δεν υπήρχαν κανόνες ή φόβος. Δεν φοβόμουνα τις συνέπειες. Τώρα βλέπω κάποιον στον καθρέφτη που λέει: "Γουάου, δεν θέλω να γυρίσω σ' εκείνο το σκοτεινό μέρος της ζωής μου, γιατί αυτή είναι η τελευταία μου ευκαιρία. Δεν θα μου δοθεί άλλη". Αγαπώ λοιπόν και τον ψυχοθεραπευτή μου γιατί έμεινε πιστός σε μένα για 13 χρόνια. Α, και τον Λάκι και όλους τους σκύλους μου. Δεν έχω παιδιά προφανώς, για πολύ σοβαρούς λόγους. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι ποτέ δεν θα εγκατέλειπα το παιδί μου αλλά δεν ήμουν τελικά σίγουρος ότι θα μπορούσα να κρατήσω την υπόσχεσή μου. Δεν μπορούσα λοιπόν να επιτρέψω στον εαυτό μου την πολυτέλεια τού να γίνω πατέρας».

Οι σχέσεις σας με τις γυναίκες;

«Ημουν παντρεμένος για 13 χρόνια. Η γυναίκα μου με εγκατέλειψε όταν δεν άντεχε άλλο τη σχέση μας. Περίμενα πολύ καιρό να γυρίσει... Απ' την άλλη βρίσκομαι εδώ τώρα γιατί δεν γύρισε ποτέ, γιατί και άλλοι σαν αυτήν μου είπαν πως ήμουν τελειωμένος. Αλλά ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να πει πότε θα τελειώσω είμαι εγώ».


Πηγή: Συνέντευξη του Μίκι Ρουρκ στην Έρση Δάνου της "Ελευθεροτυπίας"

Αυτοθυσία

Μαθήμα Αυτοθυσίας

Πηγή: BBC News

Το πένθησε σαν μάνα

A mother gorilla clutches the lifeless body of her three-month-old child in an extraordinary, almost human display of emotion.

Πηγή: Εφημερίδα "Independent"


και μια άλλη, παλιότερη, όψη της ίδιας εικόνας

Πηγή: Michelangelo's Pieta

Βρήκα ξανά το θυμό μου, έμαθα να κλαίω

- Σας άλλαξε η φυλακή;

-Υστερα από 3,5 μήνες στις συνθήκες αυτές, ποτέ μα ποτέ δεν θα είμαι ο ίδιος. Από συνωμοσία της τύχης σήμερα είμαι απέναντί σου. Αυτό θα με κάνει να ζω με απόλυτη ειλικρίνεια, γενναιότητα και ηθική, κάθε στιγμή της ζωής μου. Στη φυλακή τεστάρισα όλες τις βιολογικές και ψυχικές αντοχές μου. Δεν άλλαξα μόνο ως άνθρωπος αλλά και ως επαγγελματίας. Το σημαντικότερο είναι ότι ξαναβρήκα το θυμό που είχα χάσει. Παράλληλα, ανακάλυψα κι ευαισθησίες που είχα κρυμμένες. Εμαθα να κλαίω. Αυτό το ξεχασμένο από παιδί συναίσθημα, το ξαναβρήκα στις φυλακές».

« ... Το "οικοδόμημά" μου άντεχε σεισμό 9 Ρίχτερ. Εφαγα, όμως, 10 Ρίχτερ και κατέρρευσα. Τα χτυπήματα με την εξέλιξη της υπόθεσης ήταν περισσότερα από όσα μπορούσα να αντέξω. Τώρα προσπαθώ να τα διαχειριστώ όλα τούτα. Το νέο οικοδόμημα πρέπει να αντέχει 15 Ρίχτερ»


Πηγή: Από την συνέντευξη του Χρ. Νικολουτσόπουλου στην "Ελευθεροτυπία" (27/7/08)

Η Προσευχή του Αγίου Φραγκίσκου

Seigneur, fais de moi un instrument de ta paix,
Là où est la haine, que je mette l'amour.
Là où est l'offense, que je mette le pardon.
Là où est la discorde, que je mette l'union.
Là où est l'erreur, que je mette la vérité.
Là où est le doute, que je mette la foi.
Là où est le désespoir, que je mette l'espérance.
Là où sont les ténèbres, que je mette la lumière.
Là où est la tristesse, que je mette la joie.

O Seigneur, que je ne cherche pas tant à
être consolé qu'à consoler,
à être compris qu'à comprendre,
à être aimé qu'à aimer.

Car c'est en se donnant qu'on reçoit,
c'est en s'oubliant qu'on se retrouve,
c'est en pardonnant qu'on est pardonné,
c'est en mourant qu'on ressuscite à l'éternelle vie.

Κύριε, κάνε με όργανο της γαλήνης Σου
Να σπείρω
όπου υπάρχει μίσος, την αγάπη
όπου υπάρχει προσβολή, τη συγχώρεση
όπου υπάρχει αταξία, την ενότητα
όπου υπάρχει το λάθος, την αλήθεια
όπου υπάρχει αμφιβολία, την πίστη
όπου υπάρχει απελπισία, την ελπίδα
όπου υπάρχει σκοτάδι, το φως
όπου υπάρχει λύπη, τη χαρά.

Ω Κύριε, να μην αναζητώ
την παρηγοριά, αλλά να παρηγορώ,
ούτε την κατανόηση, αλλά να κατανοώ
μήτε την αγάπη, αλλά ν’ αγαπώ

γιατί δίνοντας κανείς, παίρνει
ξεχνώντας τον εαυτό του, βρίσκει
συγχωρώντας, τον συγχωρούν
και έτσι πεθαίνοντας, ξαναγεννιόμαστε στην Αιώνια Ζωή.



Πηγή: ”Prière de Saint-François d'Assise”

• Η “Προσευχή του Αγίου Φραγκίσκου” αποδίδεται στον Άγιο, ωστόσο πρωτοδημοσιεύθηκε ανώνυμα στο περιοδικό “La Clochette” – “Η καμπανίτσα” - , το 1912.
  
• Μία διασκευή της βρίσκεται στο Κεφ. 11, σελ. 99 του βιβλίου "Twelve Steps and Twelve Traditions", που εκδίδεται από τους Ανώνυμους Αλκοολικούς.
  
• Η μετάφραση είναι της Αντιγόνης Κανελλάκη.

Μια χαρά και δέκα λύπες

- Συμφωνείτε ότι σήμερα κυριαρχεί η υλική πλευρά της ζωής; Αν είναι έτσι, τότε δεν είναι αφύσικο να σκοτωνόμαστε για τον έρωτα;

“ Όχι, όχι περισσότερο απ’ ότι σε άλλες εποχές. Πιστεύω πως οι άνθρωποι είναι τρυφεροί και ονειροπόλοι. Εις πείσμα των καιρών. Απλώς σήμερα αλλάζει μορφή η αποξένωση από τον αυθεντικό εαυτό. Η ίδια, πάντως, αγωνία για περισσότερη χαρά διαποτίζει τον καθένα. Η ίδια δίψα. Αφού η αναλογία παραμένει πάντα η ίδια: ‘Μια χαρά και δέκα λύπες’”

- Την ψάχνουμε, όμως, τη χαρά; Φλερτάρουν οι άνθρωποι σήμερα;

“Όσοι ζουν, κάνουν παιγνίδι. Εφευρίσκουν διαρκώς νέους τρόπους, καινούργια τεχνάσματα. Μυστικά και ψέματα. Οι άλλοι μόνο τρέχουν (και δεν φτάνουν). Γιατί, για να ζήσεις και να «παίξεις» πρέπει να σταματήσεις.

• Από τη συνέντευξη του Ανδρέα Μήτσου, συγγραφέα του βιβλίου «Ο κύριος Επισκοπάκης», στον Απόστολο Διαμαντή. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ‘E’ της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας (20/01/08)

Δεν πενθώ για ότι έχασα στη ζωή μου

Non, rien de rien
Non, je ne regrette rien
Ni le bien qu'on m'a fait, ni le mal
Tout ça m'est bien égal

Non, rien de rien
Non, je ne regrette rien
C'est payé, balayé, oublié
Je me fous du passé

Avec mes souvenirs
J'ai allumé le feu
Mes chagrins, mes plaisirs
Je n'ai plus besoin d'eux

Balayés les amours
Et tous leurs trémolos
Balayés pour toujours
Je repars à zéro

Non, rien de rien
Non, je ne regrette rien
Ni le bien, qu'on m'a fait, ni le mal
Tout ça m'est bien égal

Non, rien de rien
Non, je ne regrette rien
Car ma vie, car mes joies
Aujourd'hui, ça commence avec toi

Όχι, τίποτα μα τίποτα
Όχι, δεν μετανιώνω για τίποτα
Ούτε για τα καλά, ούτε για τα κακά
για μένα όλα είναι το ίδιο

Όχι, τίποτα μα τίποτα
Όχι, δεν μετανιώνω για τίποτα
Έγιναν, σβήστηκαν, ξεχάστηκαν
Δεν μ’ ενδιαφέρουν πια

Με τις αναμνήσεις μου
Άναψα μια φωτιά
τις λύπες μου, τις χαρές μου
Δεν τις έχω πια ανάγκη

Οι αγάπες έφυγαν
Μαζί κι οι πληγές τους
Σβήστηκαν για πάντα
Πρέπει να αρχίσω απ' την αρχή.

Όχι, τίποτα μα τίποτα
Όχι, δεν μετανιώνω για τίποτα
Ούτε για τα καλά, ούτε για τα κακά
για μένα όλα είναι το ίδιο

Όχι, τίποτα μα τίποτα
Όχι, δεν μετανιώνω για τίποτα
Η ζωή μου, η χαρά μου
Σήμερα ξεκινούν με σένα.

• Πηγή: ‘Non, je ne regrette rien’ par Édith Piaf σε μουσική του Charles Dumont και στίχους του Michel Vaucaire. Τραγουδήθηκε πρώτη φορά στις 10 Νοεμβρίου 1960 στο L’Olympia, Paris και σηματοδότησε ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή της Édith Piaf.

• Η ελληνική μετάφραση του στίχου ‘Non, je ne regrette rien’ αποδίδεται καλύτερα με την έννοια ‘Δεν πενθώ για ότι έχασα στη ζωή μου. Μπορώ να κάνω μια νέα αρχή’.

• Το απόσπασμα είναι από την ταινία του 2007 ‘La Môme - La Vie En Rose’ του Olivier Dahan.

Δικάζουν και δικάζονται

… «- Αμήν λέγω υμίν ότι εις εξ υμών παραδώσει με»

Στα λόγια τούτα του Κυρίου ο Δείπνος γίνεται θάλασσα ανησυχίας, που φεύγει απότομα από το Χριστό. Σαν από πλοίο, υψώνει δυό κύματα στις δύο τριάδες των Αποστόλων δεξιά κι’ αριστερά του Κυρίου και βράζει ως τους δύο ακρινούς αποστόλους. Οι απόστολοι σχίζουν τα ρούχα τους. Κυττάζονται. Ρωτούν τον εαυτό τους. Το βλέμμα τους βυθίζεται στην άβυσσο του ψυχικού των κόσμου. Δικάζουν και δικάζονται. Είμαι γώ; Άλλοι ρωτούν ακόμα την ψυχή τους. Άλλοι ταξίδεψαν την άβυσσο της μονομιάς, ανέβηκαν στην επιφάνεια και διαλαλούν με την έκφρασι του προσώπου, με τη στάσι, με την κίνηση των χεριών πως είνε αθώοι. Μα η προδοσία κάπου είνε…

… Ναι, ήρθεν η ώρα ο Μυστικός Δείπνος να μπή στη γλώσσα της ζωγραφικής. Οι απόστολοι να γίνουν δώδεκα άνθρωποι, οι δώδεκα άνθρωποι να γίνουν πλήθος κινημένο – και οργανωμένο – γύρω από τον κεραυνό του λόγου. Ο Κουατροτσέντο δεν είχε κατορθώσει να μετρηθεί με το θέμα. Ζωγράφισε το Μυστικό Δείπνο με τους νατουραλιστές του, με τον Καστάνιο και τον Γκιρλαντάγιο. Μα το δράμα του ξέφυγε. Ήταν συγκεντρώσεις όχι συνθέσεις…

… Τοποθετούν τον Ιούδα ολομόναχο στη μια μακρυά πλευρά του τραπεζιού και μαζεύουν όλους τους άλλους αποστόλους στην αντίθετη. Δεν αφήνουν τίποτε για το θεατή. Του φωνάζουν: «Νάτος, αυτός είνε». Τον τιμώρησαν από τώρα. Ενας τέτοιος Ιούδας κι αν δεν κρεμαστή θα πεθάνη από πλήξι στη εξορία που τον έστειλαν. Έπρεπε νάρθουν η φύσις κ’ η επιστήμη να τον βγάλουν από κεί. Έπρεπεν αυτές με την αιχμή του μολυβιού του Ντα Βίντσι να τον στείλουν στους δώδεκα, να κάμη και τους δώδεκα ένοχους, να κινήση το πλήθος, να συνθέση το δράμα…

Πηγή: «Σχεδιάσματα» του Ζαχ. Παπαντωνίου. Εκδόσεις Εστία

Ευχαριστώ!

Η δασκάλα Ana Julia Torres απολαμβάνει το ευχαριστώ του Jupiter, ενός αφρικανικού λέοντα που τον λύτρωσε από την αναξιοπρεπή ζωή του τσίρκου.

Πηγή: Associated Press

• συναισθήματα
  

Άπληστε Χρόνε! Σου απαγορεύω...

Devouring Time, blunt thou the lion's paws,
And make the earth devour her own sweet brood;
Pluck the keen teeth from the fierce tiger's jaws,
And burn the long-lived phoenix in her blood;

Make glad and sorry seasons as thou fleets,
And do whate'er thou wilt, swift-footed Time,
To the wide world and all her fading sweets;
But I forbid thee one most heinous crime:

O, carve not with thy hours my love's fair brow,
Nor draw no lines there with thine antique pen;
Him in thy course untainted do allow
For beauty's pattern to succeeding men.

Yet, do thy worst, old Time: despite thy wrong,
My love shall in my verse ever live young.

Άπληστε Χρόνε, στόμωσε του λιονταριού τ’ ακόνια
Τη γης να κατατρώγει, κάνε, κάθε γλυκό της θρέμμα ·
Μάδησε τα δόντια τ’ αιχμηρά από του θεριού τα φονικά σαγόνια,
Και κάψε το αιώνιο πουλί, το φοίνικα, με το δικό του αίμα.

Φέρε εποχές χαρούμενες και θλιβερές ενώ κινείσαι,
Κι ότι μπορείς μαράζωσε με το γοργό σου βήμα ∙
Το κόσμο τον απέραντο με τις φθαρμένες χάρες σβήσε.
Σου απαγορεύω όμως το πιο φρικτό σου κρίμα:

Της αγάπης μου την ακριβή θωριά, με τις ώρες σου, δεν θα χαράξεις ∙
Αυλακιές με την αρχαία πένα σου μη σκάψεις ∙
Αλώβητη τη νιότη άφησε, μη την χαλάσεις ∙
Για του άντρες πούρχονται την ομορφιά της να φυλάξεις.

Μι κι αν ακόμα το θλιβερό σου έγκλημα προκάνεις, άχρηστο θα γένει,
Η Αγάπη μου, στου στίχους μου, νέα και άφθαρτη για πάντα μένει.

Πηγή: Shakespeare’s Sonnet XIX

• συναισθήματα

Πρωτοχρονιάτικη ευχή

Kαθαρότατον ήλιο επρομηνούσε
της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,
σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε
τ' ουρανού σε κανένα από τα μέρη•
και από κει κινημένο αργοφυσούσε
τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ' αέρι,
που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα:
"Γλυκειά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα".

Πηγή: "Ο Λάμπρος. H Ημέρα της Λαμπρής" του Διονυσίου Σολωμού. Ακούγεται στην ταινία του Θ. Αγγελόπουλου 'Μια αιωνιότητα και μια μέρα'. Η μουσική είναι της Ελένης Καραϊνδρου.

• συναισθήματα
  

Μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία

T'was the night before Christmas, when all through the house
Not a creature was stirring, --not even a mouse;
The stockings were hung by the chimney with care,
In hopes that St. Nicholas soon would be there.
The children were nestled all snug in their beds,
While visions of sugar-plums danced in their heads;
And mamma in her 'kerchief, and I in my cap,
Had just settled down for a long winter's nap,

When out on the lawn there arose such a clatter,
I sprang from the bed to see what was the matter.
Away to the window I flew like a flash,
Tore open the shutters and threw up the sash.
The moon on the breast of the new-fallen snow
Gave the lustre of mid-day to objects below,
When, what to my wondering eyes should appear,
But a miniature sleigh, and eight tiny reindeer,

With a little old driver, so lively and quick,
I knew in a moment it must be St. Nick.
More rapid than eagles his coursers they came,
And he whistled, and shouted, and called them by name;
"Now, DASHER! now, DANCER! now, PRANCER and VIXEN!
On, COMET! on CUPID! on, DONDER and BLITZEN!
To the top of the porch! to the top of the wall!
Now dash away! dash away! dash away all!"

As dry leaves that before the wild hurricane fly,
When they meet with an obstacle, mount to the sky,
So up to the house-top the coursers they flew,
With the sleigh full of toys, and St. Nicholas too.
And then, in a twinkling, I heard on the roof
The prancing and pawing of each little hoof.
As I drew in my hand, and was turning around,
Down the chimney St. Nicholas came with a bound.
He was dressed all in fur, from his head to his foot,
And his clothes were all tarnished with ashes and soot;
A bundle of toys he had flung on his back,
And he looked like a peddler just opening his pack.

His eyes -- how they twinkled! his dimples how merry!
His cheeks were like roses, his nose like a cherry!
His droll little mouth was drawn up like a bow,
And the beard of his chin was as white as the snow;
The stump of a pipe he held tight in his teeth,
And the smoke it encircled his head like a wreath;
He had a broad face and a little round belly,
That shook, when he laughed like a bowlful of jelly.

He was chubby and plump, a right jolly old elf,
And I laughed when I saw him, in spite of myself;
A wink of his eye and a twist of his head,
Soon gave me to know I had nothing to dread;
He spoke not a word, but went straight to his work,
And filled all the stockings; then turned with a jerk,
And laying his finger aside of his nose,
And giving a nod, up the chimney he rose;
He sprang to his sleigh, to his team gave a whistle,
And away they all flew like the down of a thistle.
But I heard him exclaim, ere he drove out of sight,
"HAPPY CHRISTMAS TO ALL, AND TO ALL A GOOD-NIGHT."

Πηγή: "A Visit from Saint Nicholas" by Clement Clarke Moore. Διαβάζει ο Louis Armstrong.

• Με το ποίημα αυτό άρχισε η παράδοση του Santa Claus στην Αμερική το 1823
• Για όσους αισθάνονται μόνοι αυτή τη νύχτα
• συναισθήματα

Δεν του λέει «σκάσε εσύ», του λέει «άκου εσύ»

...Θέλω πια την ουσία των πραγμάτων. Η υπόθεση είναι να πεις πέντε πράγματα όπως είναι, να τα πεις όπως τα αισθάνεσαι. Και δεν έχεις να δώσεις λογαριασμό σε κανέναν. Άλλωστε δεν περιμένει ο χρόνος. 4.160 Σαββατοκύριακα είναι η ιστορία...»

...H επιτυχία έχει σχέση με τον χρόνο. Αυτό το «πώς η ιστορία γίνεται σιωπή». Αυτό ταράζει ακόμη και τον πιο μη συνειδητοποιημένο. Δεν του λέει «σκάσε εσύ», του λέει «άκου εσύ». Συνεπώς αυτός είναι ο δρόμος...

…Αλλά έχω αρχίσει να παίζω με το εμείς. Τουλάχιστον να φτιάξουμε τη δική μας ανατολή και τη δική μας δύση. Και αυτό είναι θέμα περισσοτέρων. Γράφεις μουσική είτε για να εκφράσεις τα εσώψυχά σου, είτε για να κυλιστείς στη λάσπη, είτε για να παίξεις γροθιές με τον χρόνο. Όλα αυτά με καθιστούν σύντροφο με όσους κάνουν το ίδιο. Μαζί ίσως την ξαναδούμε την ανατολή, από την ίδια μεριά - κανονικά. Αν τη δούμε κόκκινη δεν ξέρω. Αλλά αν αξίζει να τη δούμε, ας τη δούμε κόκκινη. Το ροζ μ' ενοχλεί…

…Υπάρχουν πάνω από 50 σπουδαίοι τραγουδιστές τα τελευταία 50 χρόνια. Έξι - εφτά από αυτούς ανεξήγητα κάτι κουβαλάνε στη φωνή τους που κατά διαστήματα έχουν διεγείρει τα συναισθήματά μας. Έχουν λειτουργήσει ως η συνισταμένη τής φωνής του Έλληνα...

Πηγή: Συνέντευξη του Θάνου Μικρούτσικου στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ"

• συναισθήματα